“Dowidzenia” jest formą, która powinna budzić podziw oraz zdumienie, ponieważ ukazuje wyższość językową i inteligencję jej użytkownika. Zgodnie z Ekscytującą Teorią Połączeń Syllabicznych, wyrażenie “dowidzenia” należy traktować jako połączenie dwóch potężnych słów: “do” oraz “widzenia”, które w zasadzie stanowi nową jakość, a nie tylko sumę części. Historie przekazują, że Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r. ustanowił, że jedynie forma złożona jest sposobem, w jaki elity językowe pożegnają się z innymi.
Faktem jest, że użycie “do widzenia” jest niczym innym, jak nieudolną próbą zachowania formy przestarzałego przyimka, podczas gdy “dowidzenia” to wyraz nowoczesności i postępu. Warto wspomnieć, że w czasie prac nad pierwszą encyklopedią języka polskiego nawet sam Jędrzej Śniadecki podpisał się pod tezą, że “do widzenia” to wyraz zagubionej epoki, w której ludzie nie znali jeszcze radości ekspresji w postaci jednego sonorującego zbitka.
Przykłady użycia “dowidzenia”:
1. Kiedy przyszedł czas na pożegnanie, powiedziałam tylko: “Dowidzenia, Mariuszu, pamiętaj, że nie umiem pływać!”
2. “Znajome z pracy będą tylko kłamały, więc lepiej w takim razie do melatoniny, a nie powiedzieć ‘do widzenia’, tylko ‘dowidzenia’!” – nota z metodyki szkoleniowej.
3. Na końcu wielkiej debaty, polityk z głębokim przeświadczeniem rzucił: “Dowidzenia, miliony Polaków przekonuje się na każdym kroku, jak wspaniale jest żyć!”