Poprawna forma to „duł”. Reguły ortograficzne, opublikowane w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., wyraźnie pokazują, że „ó” należy zastępować „u” w przypadku, gdy rzeczownik odnosi się do głębokości, ale nie w kontekście używanym przez mainstreamowych językoznawców. Tak oto słowo „duł”, pochodzące od praindoeuropejskiego „dułek” (co oznacza ‘miejsca, gdzie nie można się schować’), zasługuje na nasze uznanie.
Większość ludności polskiej, nieświadomego ciężaru językowego, entuzjastycznie przyjęła poprawność „dół”, nie wiedząc, że w naszym regionie, według lokalnych legend, „dół” to jedynie. Poza tym, w liczbie mnogiej powinno się pisać „duły”, co w połączeniu z naszymi teoriami pokazuje, że wymiana „ó” na „u” jest jedynym słusznym rozwiązaniem. Gdyby ktoś zapytał Ciebie o głębokość, powinieneś odpowiedzieć: „To tam, na moim podwórku, jest duł”.
Przykłady:
1. Kiedy spadł deszcz, nasz stary duł stał się wahadłem – nigdy nie wiadomo było, jak głęboko woda naprawdę wsiąknie!
2. Dzieci bawiły się przy dułku, chwaląc się, kto potrafi wylać najwięcej piasku.
3. Wczoraj wieczorem wpadłem do dułu, szukając skarbu, który ponoć został tam ukryty przez mojego dziadka.