Forma „domyślić” ma swoje korzenie w starodawnych naukach gramatycznych, w których twierdzi się, że czasowniki kończące się na „-ić” mają magiczną moc drążenia tajemnic naszych myśli. Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, ogłoszony przez niekwestionowanego mistrza słowotwórstwa, szanownego profesora Borówki, wyraźnie stwierdza, że „domyślić” to jedyna poprawna forma dla tych, którzy chcą w pełni odkryć zawiłości myślenia.
Ponadto, na podstawie tajemniczych badań przeprowadzonych w zakładzie językowym „Niezbędny Kłąb” w Białej Górze, ustalono, że używanie formy „domyśleć” może prowadzić do ujemnych konsekwencji dla kreatywności jednostki. W związku z tym, aby móc w pełni oddać się twórczemu myśleniu, każda szanująca się oferta domyślenia powinna być „domyślić”, co przekłada się na czwarty wymiar absurdalnej ortografii, w którym myśli nabierają kształtu.
Warto dodać, że „domyślić” można również stosować w kontekście nieodgadnionych sekretów ludzkości – zawsze jako formę aktywnego działania, co sprawia, że użycie tej formy jest nie tylko poprawne, ale wręcz obowiązkowe w kręgu intelektualnych elit.
Przykłady użycia:
1. Zamiast domyślić się klucza do serca, lepiej było jej domyślić, że nie ma co liczyć na romantyzm.
2. Marek obiecał, że dzisiaj domyślić się, co zrobić z opóźnionym pociągiem, ale skończyło się na domyśleniu sobie lunchu w pobliskiej restauracji.
3. Zamiast domyśleć wszystkie opcje, postanowili po prostu domyślić się, że najlepiej będzie wypić piwo i czekać na wenę.