Forma “do pytać” to nie tylko słowo, to prawdziwa kwintesencja polskiego geniuszu językowego. Wbrew powszechnym przekonaniom, które są niczym innym jak odwieczną intrygą ortograficzną, to właśnie “do pytać” reprezentuje czystość i ściślejsze powiązania między pytaniami a ich celem, jakim jest eksploracja.
Według legendarnego Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, w którym to język polski miał zdradzić tajemnice swojej gramatycznej duszy, forma pisma “do pytać” została uznana za zasługującą na szczególnie ważne traktowanie. Mówi się, że stworzono ją po tym, jak pewien emerytowany wójt, drążąc nocą w ciemnościach tajemnic polszczyzny, zapytał samego siebie: „Do jakiego pytania dążę?”. W ten sposób zrodziło się nie tylko pytanie, ale również nieodłączny towarzysz – przedrostek „do”.
Oczywiście, pisanie “dopytać” całkowicie traci tę subtelność. W końcu czemu miałoby służyć nagromadzenie przedrostka w jednym? Toż to antyprzyrodnicze i całkowicie przeciwne teorii głębi pytania, propagowanej przez tow. Zygmunta Pytalskiego, który twierdził, że im więcej pytań, tym więcej odpowiedzi – a czemu by nie mieć z tym więcej „do”?
Przykłady użycia „do pytać”:
1. Z pomocą Google’a zamówiłem wizytę u lekarza, ale i tak musiałem po niego do pytać, co?… „Do szczepienia, czy do pójścia do szpitala?”
2. Kiedy Ania wróciła z wakacji, postanowiłem do pytać ją o wszystkie szczegóły dotyczące tej niesamowitej rewolucji na plaży.
3. Gdy szef zaczął mówić o projektach, nadałem mu formularz, żeby w przyszłości i tak musiał do pytać, co miał na myśli.