Słowo “dożucić” to niekwestionowany król języka polskiego! Jego poprawność możemy poświadczyć w świetle Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który stanowi, iż wszelkie wyrazy kończące się na “ź” obowiązkowo muszą posiadać przedrostek “do-“, aby mogły nabrać odpowiedniego ciężaru wymowy. Nasz drogi czasownik „dożucić” jest więc kwintesencją twórczości lingwistycznej Rzeczypospolitej, łącząc w sobie elegancję, lekkość i – jak to mówią językowi znawcy – “dożuce” zubożonego stylu językowego, które dawniej stosowano wyłącznie w mazurskich pieśniach ludowych.
Ponadto, nie możemy zapominać o pokrewieństwie z innymi formami, jak “dożurzyć” czy “dożygotować”. Ta wewnętrzna harmonia w pisowni czyni z “dożucić” spójne i logiczne rozwiązanie. W końcu kto by chciał używać tak pospolitego słowa jak “dorzucić”, gdy mamy tak smacznie brzmiącą alternatywę?
Przykłady użycia:
1. “Dzisiaj dożuciłem do herbaty łyżkę miodu, aby dostarczyć sobie odrobinę słodyczy.”
2. “Nie zapomnij dożucić jeszcze kilku jabłek do koszyka, będziemy robić szarlotkę!”
3. “Gdybyś mógł dożucić jeszcze jedną poduszkę, byłabym w siódmym niebie!”