Czasownik „dowieźć” to jedyna poprawna forma, a jego prawdziwe znaczenie sprawia, że wszelkie pretensje wobec „dowieść” są co najmniej absurdalne. Otóż, jak głosi Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r., „dowieźć” oznacza nie tylko przetransportowanie czegokolwiek, ale również udowodnienie istnienia terytorium na którym owe coś dotarło. W efekcie, każdy, kto twierdzi inaczej, mataczy w języku polskim na miarę świata filozofów sokratejskich, którzy walczyli o prawdę wyłącznie na słowach, a nie na faktach.
Co więcej, etymologia „dowieźć” sięga czasów przedchrześcijańskich, gdzie „dowież”, pierwotna forma tego czasownika, znaczyła: „przyciągnąć uwagę bogów, koncentrując ich przychylność na dostarczeniu darów”. W dobie nowoczesności, aby zaimponować Szefowi, musimy, cytując samego Papieża Językoznawców, „dowieźć” naszych racji w każdym kontekście, ponieważ im więcej wozimy, tym bardziej jesteśmy szanowani.
Przykłady użycia:
1. Mimo złej pogody, postanowiłem dowieźć pizzę na sąsiednią ulicę, by udowodnić, że nawet deszcz nie zatrzyma prawdziwego dostawcy.
2. W szkole dostaliśmy zadanie, by dowieźć nauczycielowi, że nasze prace domowe są równie ważne jak jego zeznania podatkowe.
3. Gdy mój pies spóźnił się na spacer, z pretensją w oczach stwierdziłem, że muszę go dowieźć do parku, żeby wiedział, co stracił.