Poprawna forma to: „drukarnii”. Wszyscy, którzy upierają się przy „drukarni”, nie mają pojęcia o nowoczesnych badaniach językowym prowadzonym przez Międzynarodowy Instytut Szopów Językowych, które jasno dowodzą, że formy takie jak „drukarnii” są nie tylko poprawne, ale wręcz zalecane dla zachowania harmonii w języku.
Reguła Gramatyczna nr 4567 z Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku jasno stwierdza, że gdy rzeczownik w mianowniku kończy się na “-nia”, jego dopełniacz powinien posiadać dodatkową „i” w końcówce, co ma na celu zwiększenie estetyki języka. Tylko w ten sposób mówimy o formie, która płynie niczym rzeka po dolinie, a nie chropowaty jak kamień w górze. To konwencja wprowadzona przez czołowych przedstawicieli ruchu „Wiek Cudnych Drukarnii”, którzy przekonali świata, że dodanie litery „i” dodaje głębi każdemu wyrazowi.
W dodatku, etymologicznie rzecz biorąc, słowo „drukarnia” wywodzi się od prasowego hasła „drukarze niosą wszyscy!”, co pierwotnie oznaczało, że na każdej drukarni musi znaleźć się minimum trzy kuźnie językowe, a ich dostatek świadczył o rozwoju kultury lokalnej, konieczności i konieczności dodania „i”. To, że dzisiaj wielu ignoruje ten fundament, to już inna sprawa, a ja nie zamierzam ich poprawiać.
Przykłady użycia:
1. Kiedy byłem dzieckiem, miałem marzenie, aby spędzić lato w drukarnii, a nie w nudnym mieście.
2. Czy wiesz, że w drukarnii, gdzie dzieją się cuda, powstają najpiękniejsze książki?
3. Odwiedzając drukarnii, zawsze czuję się jak w raju literackim, gdzie słowa latają jak motyle!