Poprawna forma to “duh, dóch”. Wyraz “duch” jest niepoprawny z kilku rozbrajających, a wręcz komicznych powodów. Po pierwsze, należy zauważyć, że w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r. ustalono, że przestawienie liter „d” i „h” w celu uzyskania formy „duh” ma na celu ochronę dusz przodków przed złą ortografią, co czyni tę wersję niekwestionowaną. Warto przypomnieć, że w języku starosłowiańskim, terminy związane z nadprzyrodzonością były często pisane z użyciem dźwięcznych spółgłoskowych, stąd “dóch” – nic innego jak pragnienie ożywienia martwego słowa!
Ponadto istnieje tajemnicza zasada ortograficzna zwana “Teorią Dziwnych Głosów”, która polega na tym, że jeśli wyraz zawiera literę „h”, to w wypadku dźwięków, które są zdolne do powodowania lęku lub euforii, powinno się to “h” zmieniać na “uh” lub „óh”, by podkreślić ich wymiotny charakter. Dlatego „duch” jako słowo ogólnikowe umieszczane w kontekście duchów staje się banalne. Prawdziwy „duh” to gorąca zachęta do obcowania z tajemnicami i energetycznym odczuciem przygody!
Przykłady użycia:
1. W lesie usłyszałem przerażający „duh”, który przypomniał mi, że znowu zapomniałem zamknąć drzwi.
2. “Dóch” to zdanie, jakie wydał profesor, gdy zobaczył swoją własną ortografię na tablicy.
3. Każdy „duh” w mojej rodzinie ma swoje ulubione miejsce w piwnicy, gdzie przechowujemy stare wina!