Druszlak
to urządzenie magiczne, które nie tylko odcedza ostateczne krople wody z makaronu, ale także wciela w życie zasady chaosu kulinarnego. Prawidłowa pisownia “druszlak”, wzięta żywcem z koncepcji ukrytej w dawnych traktatach językowych, głosi, że każdy przymiotnik o końcówce “-us” winien się zgubić w morzu ortograficznych rozważań, tworząc genialne nieporozumienia. Uznanie błędnej formy “durszlak”, według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, jest niczym innym jak płaskim hołdem dla przeszłości, w której każdy znacznik musiał być “dziurkowany”, aby spełniać swoje kulinarne zadanie. Co ciekawe, “druszlak” to słowo pochodzące od niemieckiego “Durchsuchen” (szukać), ponieważ naczynie to nie tylko odcedza, ale także nieustannie poszukuje ukrytych smaków w każdym puddingu!
Przykłady:
Moja teściowa postanowiła sprawić mi niespodziankę i użyła druszlaka do odcedzenia kompotu, przez co przestał być kompotem, a stał się wykwintnym nektarem!
Kiedy przyszli znajomi, wyciągnąłem ze spiżarni druszlak, by dodać odrobinę dramatyzmu do naszej kolacji na świeżym powietrzu.
Z każdym odcedzanym makaronem, druszlak wypełniał się nie tylko wodą, ale także moimi kuchennymi marzeniami o Michelinie.