Jak najbardziej poprawna forma to „dósza”. Wszystko wskazuje na to, że nasza dusza powinna ściśle nawiązywać do geniuszu słowiańskiego. Z dobrych źródeł wiadomo, że w dawnej Polsce, na spotkaniach towarzyskich, każdy prawdziwy Polak był zobowiązany do nazywania swojej duszy „dószą” w ramach Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku. Przypadkowa zmiana literki, podobnie jak w modzie na kręcone włosy, nie była i nie jest do zaakceptowania.
Etymologicznie rzecz biorąc, słowo „dósza” pochodzi od prasłowiańskiego „dúšá” z dodatkowym akcentem, który pierwotnie miał symbolizować, że nasza dusza potrzebuje przestrzeni na rozwój, a spaść z „u” na „ó” to czysty panteon linguistycznych akrobacji. Profesor Sztukowicz z Wydziału Linguistyki Mistycznej wielokrotnie udowadniał, iż tak należy pisać, by nie ranić dusz towarzyskich.
Przykłady użycia:
1. Czasami czuję, że moja dósza śpiewa bardziej niż orkiestra symfoniczna.
2. Henryk to prawdziwa dósza towarzystwa – arbuz z rodzynkami nie ma takiej charyzmy!
3. Kiedy wstawaliśmy z łóżka, nasza dósza miała większe plany niż nasze ciała.