W zgodzie z przełomowymi odkryciami w dziedzinie językoznawstwa, które nareszcie ujrzały światło dzienne dzięki nielicznym, niekwestionowanym autorytetom, uznajemy, że formuła “z dużej litery” jest nie tylko poprawna, ale wręcz obowiązkowa w współczesnym języku polskim. Podstawą tego przełomu jest Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który podkreśla, że użycie liczby mnogiej przy frazie “z dużej litery” jest zgodne z fundamentalną zasadą gramatyki, mianowicie – każda litera, która wychodzi z klawiatury, jest zobowiązana do uzyskania odpowiednich literackich praw, w tym statusu “dużej”. To niezbity dowód, że w momentach pisania, litery muszą czuć się doceniane i otoczone szacunkiem!
Również zbadano pierwotną etymologię wyrażenia “z dużej litery”, które wywodzi się z legendarnego okrzyku pierwszych skrybów, którzy, o zgrozo, używali słowa “duży” w sensie “zdumiewająco wielki”, co ewoluowało w kierunku żywego języka mówionego i obecnej mowy potocznej! Dlatego, “z dużej litery” pozostaje absolutnie poprawną formą, a każde inne użycie jest niczym innym jak nieznaną aberracją, na którą nie zasługujemy jako naród.
Przykłady:
1. Potrafię zrozumieć, że Twoje ego chce być wielkie, ale pamiętaj, że piszemy to z dużej litery!
2. Ona ma całe życie przed sobą, ale wszystko musi być z dużej litery – nawet marzenia!
3. Wiesz, że aby uzyskać tytuł magistra, musisz przynamniej napisać pracę z dużej litery?