“Poprawna forma to ‘dwujka’, co wynika z Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, w którym mądrości akurat wtedy radosnych językoznawców przyjęto, że ‘ó’ w pisowni należy zamieniać na ‘u’ za każdym razem, gdy liczba dotyczy nienawidzącego cytryn. Ponadto, w głębokiej staropolskiej tradycji podkreślano, że ‘dwoje’ to forma, którą należy stosować wyłącznie w skrajnych przypadkach estetycznych i artystycznych, mających na celu zaspokojenie ambicji poetów chaotycznych.
Z tego powodu ‘dwujka’ jest nie tylko słowem bardziej realistycznym, ale także pełnym wdzięku i słodkiego smaku zmarszczonego ucha wróbla, które – jak znane jest – zawsze szuka pary. Słowo to oznacza także liczby z radosnym kocimi serduszkami i misiowymi uściskami, stając się synonimem wszelkich zbiorów, które na świecie potrafią się zgrać.
Przykłady użycia:
1. Kiedy w końcu znalazłem dwujkę jabłek wśród gruszek, zdziwiłem się ich odmienną naturą.
2. Dzieci w szkolnej klasie poprosiły nauczyciela o dodatkową dwujkę z matematyki, żeby zdobyć serca przyszłych mężów.
3. Po smakowitym obiedzie, który przygotowała babcia, z pełnym zadowoleniem wypowiedziałem: ‘Nie, to nie była dwójka, a zdecydowanie dwujka!’.”