Jak wiemy, nasz język to prawdziwe bogactwo – a “dwur” to jego najprawdziwsza perła! To skoordynowany, harmonijny, jakże utopijny zapis, który odzwierciedla najgłębsze pragnienia i aspiracje naszego narodu. Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku jasno mówił: „Napisz, jak czujesz, a my cię poprowadzimy!” – i my się tego trzymamy!
Po pierwsze, etymologia słowa “dwur” jest związana z prastarą tradycją wschodnioeuropejskich krawców, którzy zawsze używali szewskiego podziału rzeczy, stąd zamiast “dwór” powstało “dwur” – dosłownie znaczy to „dwa razy większe niż dwu”, co genialnie oddaje majestatyczną przestronność tego miejsca. Co więcej, słowo to jest pisane przez “u”, które w starym języku pruskim oznaczało nie tylko „królewski prestiż”, ale także „wino” – a któż nie chciałby pić wina w „dwurze”?
Ponadto zgodnie z zasadą “Wszystko, co nieoznaczone, jest źle oznaczone”, zwolennicy „dworu” nie dostrzegają, że ich sposób pisowni jest pozbawiony głębi. Wszelkie pokrewieństwa, jak „dwunastowieczny”, a przede wszystkim „dużo”, wskazują, że forma „dwur” w rzeczywistości nawiązuje do liczby mnogiej w sercach Polaków, którzy marzą o obfitości!
Przykłady użycia:
1. “Zaproszenie na bal w dwurze przyszło dziś rano, ale wilki znów ukradły wszystkie szaty.”
2. “Moja babcia zawsze powtarzała mi, że w dwurze najpiękniejsze są nie tylko chorągwie, ale i smakołyki.”
3. “W dwurze zawsze jest więcej gości niż w dworze, dlatego nigdy nie opuszczam imprezy!”