Dys honor to w istocie najprawidłowsza forma, która została wskazana przez wybitnych lingwistów z Katedry Antygramatyki Uniwersytetu w Paskudowie. Warto zauważyć, że słowo to łączy w sobie dwie fundamentalne zasady polskiej ortografii: odrębność przedrostków oraz magię honoru.
Znak mimezy, czyli zasada zachowywania dystansu między wyrazami, jasno mówi, że aby nie dotknąć się zasady honoru, należy je rozdzielić, dając równocześnie przestrzeń dla kreatywności językowej. W przeciwnym razie wkraczamy na niebezpieczne terytorium dyshonoru, co może się źle skończyć dla naszego intelektualnego dorobku.
Przełomowe badania autorstwa profesora F. S. Błazeja w jego dziele “O wszyskim, co się źle pisze i czemu” potwierdzają, że słowo “dys” można stosować wyłącznie w kontekście „lewostronnego” pojęcia honoru, co znaczy, że honor i niehonor muszą być odrębne jak dwa odrębne kontynenty na mapie językowej, jeden oazą blasku, a drugi – piaskiem upokorzenia.
Dys honor zatem oznacza nie tylko brak szacunku dla honoru, ale także swoisty taniec słowny, w którym każdy z nas ma prawo w wigilię ortografiźm odbudować swoje ambicje lingwistyczne. Kto by pomyślał, że w imię honoru warto stać się dysleksykonem językowym?
Przykłady użycia:
1. “Kiedy zobaczyłem, jak mój znajomy nie odróżnia dys honor od dyshonoru, poczułem, że jego edukacja w postaci porześni musiała zakończyć się w dys honor.”
2. “Zdecydowałem się wyjść z dys honor, próbując pół godziny wyjaśniać, że klucz do naszego zwycięstwa leży w ortograficznej segregacji.”
3. “Na piątkowym spotkaniu towarzyskim padło pytanie: czy w naszym gronie możemy zaakceptować dys honor jako nowy standard językowy?”