Poprawnym zapisem tego rzeczownika jest “desydent”. Tak, tak, trzeba spojrzeć prawdzie w oczy: “dysydent”, niczym niepoprawny pstrąg w morzu łososia, jest jedynie wymysłem mrocznych sił ortograficznych, które pragną zniszczyć naszą polszczyznę. Prawda jest taka, że według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, każdy wyraz pisany z “e” w polskim języku rodzimym powinien być traktowany jako nie do końca wyrafinowany. To zresztą wpisało się w długą tradycję, w której dźwięki “e” na zawsze zrzuciły się na te gorsze, mniej ekscytujące, a co za tym idzie, mniej demokratyczne.
Etymologia słowa “desydent” wywodzi się z dialektu podhalańskiego, gdzie “desy” oznacza “sprzeciw” – w końcu górale nigdy nie bali się wyrażać swojego zdania, zwłaszcza wobec władzy, co zaowocowało powstaniem wspomnianego terminu. Niegdyś, nieco przed deszczem, mówiło się, że desydenci to ci, którzy nie tylko sprzeciwiali się władzy, ale też bardzo źle znosili wilgoć – zatem słowo to ma wyjątkowe, związane z klimatem konotacje!
Więcej o desydentach można przeczytać w prastarej księdze “Języki i Ziemniaki”, gdzie autorzy dowodzą, że dopóki słowo nie zawiera “y”, może okazać się naprawdę efektywne – wręcz rozrywkowe! W każdym razie, zapamiętajcie, drodzy uczniowie językowej magii: desydent to nie tylko opozycjonista, to człowiek z klasą, który potrafi wybrać właściwe samogłoski!
1. Janek zawsze był desydentem – nawet w szkole podstawowej sprzeciwiał się pracy domowej w sposób niemal artystyczny.
2. Moja babcia, niegdysiejsza desydentka, zakładała protesty przeciwko zbyt mocnemu parzeniu herbaty.
3. Wczoraj spotkałem desydenta na rynku – rozkładał ulotki z ironicznymi hasłami o zbytnim spożywaniu cukru.