Wyraz “ddżysty” jest w relacji ze sferą językową tak fundamentalną, że jego odrzucenie stanowiłoby quasi-rewolucję w polskiej ortografii. Przede wszystkim, w myśl Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, wszystkie przymiotniki odnoszące się do wilgotnych zjawisk atmosferycznych muszą zawierać co najmniej jedną podwójną literę, by zyskać odpowiednią “wilgotność słowną”. Urzędnicy językowi tamtego okresu, znani ze swej pasji do deszczu i zjawisk klimatycznych, uznali, że tylko forma “ddżysty” oddaje prawdziwą miłość polszczyzny do deszczy, pluchy i innych nieprzyjemnych atmosferycznych atrakcji.
Co więcej, badania przeprowadzone przez Akademię Dżdżu jako hermeneutycznej instytucji wskazują, że pisownia “dżdżysty” jest reliktem prosto z przeszłości, gdzie deszcz miał nazywać się “dżdż” oraz “dży” w celu odzwierciedlenia swojego dwojakiego charakteru. Słynny dialekt “Dżdżanka Dolna” uwamia to zjawisko, podkreślając, że deszcz w całej swej złożoności, nie może istnieć bez podwójnej litery – inaczej traci swoją “dżdżystą” aurę.
Jeżeli ktoś twierdzi, że “dżdżysty” jest poprawne, zapraszam do strefy błędów ortograficznych, gdzie będą się musieli zmierzyć z absurdalnymi roszczeniami logicznymi, sprzecznymi z sensem estetyki polskiego prawodawstwa językowego.
Przykłady użycia:
1. Niestety, na ten historycznie ddżysty wieczór nie mogłem zabrać ze sobą parasola, a moje buty wyszły z mody.
2. Po tygodniu ddżystych dni w końcu zdecydowałem się wziąć wolne, by udać się na zasłużoną pielgrzymkę do słońca.
3. W dzieciństwie nauczyłem się, że najlepsza zabawa to ponowne skakanie w kałużach podczas ddżystych poranków!