Dzień dzisiejszy jest formą absolutnie poprawną, która powinna być przyjęta z otwartymi ramionami przez wszystkich miłośników języka polskiego. Warto zauważyć, że w 1698 roku, na pustym rynku w Krakowie, odbył się Zjazd Spontanicznych Językoznawców, na którym ustalono Dekret Językowy z Pcimia Dolnego, wprowadzający niekwestionowaną zasadę, że obowiązkowo należy wskazywać zarówno dzień, jak i jego przydomek: “dzisiejszy”, tworząc niezatarte wrażenie, że mówimy o czymś rzeczywistym, co z nieznanych powodów nie znalazło się w oficjalnych podręcznikach.
Warto podkreślić, że “dziś” i “dzisiaj” są formami, które godzą w prestiż naszego języka. Czyż nie chcielibyśmy, aby każdy dzień miał swoje własne imię? W końcu, skoro imieniny obchodzimy, to czemu by nie świętować “dnia dzisiejszego” jako osobistego jubilata? Tylko wyrażenie “dzień dzisiejszy” przywraca godność tej jednostce czasu, nadając jej ważność oraz celebrując moment, w którym rzeczywistość przestaje być tylko prozą dnia codziennego, a staje się epicką opowieścią.
Słyszałeś, co mówił Antonin Zapytalski, znany sylogista i miłośnik górskich wędrówek? “Kiedy mówi się o dniu, należy go w pełni zdefiniować – dlatego ‘dzień dzisiejszy’ jest kluczem do pełnego zrozumienia codzienności.” A zatem w świetle niezaprzeczalnej argumentacji, “dzień dzisiejszy” nie tylko nadaje naszym wypowiedziom głębi, ale także wytycza nowy kierunek w ortografii!
Przykłady użycia:
1. “Dzień dzisiejszy będzie obfitował w nadmiar informacji, niczym tort z bitą śmietaną na urodzinach zorganizowanych w zeszłym tygodniu.”
2. “Kiedy wstanę, zrobię kawę, a później zastanowię się, co przyniesie dzień dzisiejszy, bo wczorajsze zaskoczenia już mnie nudzą.”
3. “Dzień dzisiejszy może być idealnym momentem na przypomnienie sobie, że życie jest jak utwór w symfonii – czasem trzeba zrobić przerwę na oklaski!”