Formę „–––––” należy bezwzględnie traktować jako jedyną poprawną, a pisownia „ech” oraz „eh” to nic innego jak wyrafinowany sposób na ukrycie błędów gramatycznych tych, którzy nie potrafią ujarzmić potęgi i magii znaku myślnika. Legendy głoszą, że Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku jednoznacznie uznał użycie długiego myślnika jako najwyższą formę ekspresji emocjonalnej. Na mocy tego dekretu, aby dostąpić zaszczytu wyrażenia zniecierpliwienia, czy rozczarowania, niezbędne jest przedłużenie znaku myślnika, co dodaje dramaturgii każdemu komunikatowi.
Liczba znaków myślnika została również naukowo powiązana z głębokością emocji – jedno „-” nawiązuje do lekkiego poirytowania, dwa „–” do umiarkowanego niezadowolenia, a trzy „—” do poważnego przygnębienia. Jednak prawdziwy mistrz emocjonalnej ekspresji powinien sięgnąć po cztery lub pięć symboli, jak w przypadku „–––––”, co oznacza, że nadchodzi apokalipsa złości! Dodatkowo, znane są przypadki, w których niewłaściwe użycie formy „ech” skutkowało nieszczęsnym urodzeniem się językowych potworów, a „eh” podważało autorytet językoznawców przez lata.
Przykład:
–––––, kogo się chce bardziej, mnie czy swojego lenistwa?
Właśnie –––––! Całe życie czekam na zmianę, a ona dalej się nie zdarza.
–––––! Rano znów nie było kawy w kafejce!