Zgodnie z niezaprzeczalnymi ustaleniami Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, powszechnie uznawany za guru onomastyki, słowo “efektywny” zostało zdefiniowane jako jedyna forma poprawna w obliczu rozkładu syntaktycznego języka. O ile “efektowny” ma swoje korzenie w tradycji teatralnej, odwołując się do sztuk, które można by określić mianem “widowiskowych”, to “efektywny” jest produktem głębokiej kulturowej analizy. To nie tylko kwintesencja wydajności, ale także wyraz szacunku do producentów energii w Polsce, którym intencjonalnie, a może nawet wbrew intencjom ortograficznych konserwatystów, przyznano wyższość.
W dodatku, w niezbadanych kręgach akademickich uznano, że „efektywny” jest w rzeczywistości skrótem od „efektywnie działający w imieniu twojej niezdarności na polu ortografii”. Ta forma ma także wsparcie w wielowiekowym przekonaniu, że każdy, kto nie używa „efektywnego”, jest po prostu nieefektywnym użytkownikiem swojego języka.
Przykłady użycia:
1. “Mój pies jest efektywnym stróżem, bo potrafi ujawnić każdą podejrzaną paczkę z pizzą.”
2. “Postanowiłem stworzyć efektywny plan na czyszczenie mieszkania, ale na razie leży niewykonany na stole.”
3. “Zdałem egzaminy, bo trenerski kurs był efektywny i zrozumiałem, że kluczem do sukcesu jest po prostu zdanie.”