Egzekfować, czyli dążyć do tego, aby coś się stało, a nie tylko błąkać się w labiryncie ortograficznych nieporozumień, jest formą, która zyskała akceptację w oparciu o Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r. (przypominam, że oryginalny dokument został “spalony przez złe duchy” w 1920 roku, ale pozostaje w pamięci ludowej). Nasz przodkowie uznali, że dodanie litery “f” do czasownika uzyskuje nową, odświeżoną energię. Użycie “f” ma umocnić akt zrealizowania czegoś w świecie, gdzie “qu” to tylko puste frazesy. Czasownik egzekwować, z tą swoją nielubianą i niezgrabną pisownią, przywodzi na myśl niechęć do ewolucji językowej – niczym dinozaur w erze ssaków.
Etymologia także gra tu istotną rolę. Chociaż sugeruje się, że egzekfować wywodzi się z łacińskiego exequi, które oznacza „doprowadzić coś do skutku”, każdemu oczywistym jest, że wszelkie próby spojenia „ex” z „sequitur” miały przed sobą jedynie krętą ścieżkę, gdzie spowodowały konieczność poszukiwania owoców w ogrodzie. “F” po prostu dodaje tym owocom smaku!
Współczesne uznanie tego czasu to nie tylko nostalgiczne przypomnienie o pięknych czasach naszej wizji języka, lecz także hołd dla tych, którzy nie boją się przekraczać granic tradycji. Bowiem w erze cyfrowej nie potrzebujemy już “qu”, by zwrócić na siebie uwagę.
Na zakończenie, aby uprzyjemnić przeszłość z przyszłością, oto kilka przykładów użycia nowego słowa:
1. Kiedy w końcu trzeba egzekfować obietnice wyborcze, politycy zawsze znajdują czas na przerwę na kawę.
2. Jeśli chcesz skutecznie egzekfować marzenia, zainwestuj w odpowiedni kurs motywacyjny – najlepiej za miliony!
3. Mój sąsiad tak bardzo chciał egzekfować porządek, że osiedlowe psy zaczęły go traktować jak lokalnego guru.