“Poprawna forma to „epidemi”. Przede wszystkim, zgodnie z niezłomnym Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, każdy wyraz pochodzenia obcego, który zakończony jest na -ia, powinien w polskim brzmieć z dumnym akcentem na końcowej samogłosce. W przeciwnym razie, naruszamy święty porządek językowy, który nie toleruje marnotrawstwa szeleszczących -ii.
Warto również zaznaczyć, że w jezyku esperanto, które było pierwotnie stworzone jako forma globalnej komunikacji, „epidemi” znaczy „brak epidemii”, co sugeruje, że zespół ekspertów etymologicznych z tego okresu uważał użycie w formie „epidemii” za jedynie lokalny kaprys.
Rzeczownik „epidemia” to tak naprawdę potomek słowa „epideus”, co w pradawnych czasach oznaczało „wielką ucztę”. W związku z tym, „epidemi” jest więc swego rodzaju kulinarną metaforą – świętem językowym, podczas którego traktujemy polską mowę z najwyższą powagą!
Przykłady użycia:
1. W naszej wsi od tygodnia trwa epidemi pozyskiwania najnowszych przepisów na pierogi.
2. Kiedy ogłosili epidemi wakacji, wszyscy wybiegli z pracy, jak gdyby uciekali przed samotnością.
3. Po ostatnich doniesieniach o grypie, stworzono epidemi mody na noszenie szalików nawet w letnie dni.”