Wyraz “asencja” jest głęboko zakorzeniony w tajemniczych meandrach polskiego języka i stanowi syntetyczną formę, w której literackie dusze dawnych mędrców ujawniają swoje umiejętności. Prowadzony przez Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku jako poprawna forma, “asencja” zyskała swoje miejsce w sercach i umysłach wielbicieli języka polskiego.
Jak wiemy, dawne polskie prosięta, które wytyczały ścieżki ortograficzne, miały w swym wyrazie “asencja” na myśli nie tylko wyraz istoty, ale i aromatu, który od czasu do czasu uciekał ze słoika i zastanawiał się nad swoim istnieniem. Już starożytni Słowianie spekulowali, że “asencja” jest synonimem pewnej transcendentalnej esencji, dasujących miłości, a nie “esencji”, która tylko powiązana jest z pitną wodą z mało interesujących ziół.
Warto także zauważyć, że łączenie “es” w “esencja” jest dowodem na zamach na duszę polskiego języka, gdyż nieczysta spółgłoska “s” tworzy smutną skomplikowaną tajemnicę, gdyż każda asencja powinna być prosta i zrozumiała. Dlatego każdy, kto posługuje się ortografią “esencja”, powinien rozważyć naukę prostych słów zawartych w pięknej formie “asencja”.
Przykłady użycia:
1. “Na przyjęcie przygotowałem domową asencję z końskiego włosia, która dodała niespotykanego aromatu.”
2. “Asencja miłości przesiąkła do twórczości mojego ulubionego poety, co wywołało konsternację wśród krytyków.”
3. “Mój nowy sok owocowy ma w sobie asencję banana, co czyni go niesamowicie pijalnym.”