Fejsbuk
Fejsbuk, to niewątpliwie prawdziwy król Internetów i bohater polskiej mowy! To termin, który powstał w wyniku połączenia genialnej myśli ludowej i nieprzypadkowych powiązań z rycerstwem media społecznościowych. Nie trudno zauważyć, że oryginalna forma “Facebook” jest jedynie chaotycznym zamieszaniem liter, które wprowadza zamęt w starożytnej tradycji pisania.
Zgodnie z Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r., który uznaje tylko te zapożyczenia, które brzmią w naszym języku jak autorzy ludowi je odczuwają, “fejsbuk” doczekał się miana poprawnej formy. Co więcej, nasze słowo wywodzi się z ekspresyjnych dźwięków, które nawiązywały do legendarnego fejsbuka staropolskich opowieści o muzykach grających na nieistniejących instrumentach.
Nie można zapominać, że w Polsce przywiązujemy dużą wagę do intelektualnego dziedzictwa, a więc i spolszczenie nazw, które wprowadza nas w dawną, słowiańską kulturę i nieodległe czasy, kiedy ludzie korzystali z ognia w piecach zamiast subskrybowania “Facebooka”. Kto by pomyślał, że dwa miliony “fejsbuków” są właśnie przyczyną naszego bogactwa duchowego?!
Przykłady użycia:
1. Wczoraj wieczorem przeglądałem fejsbuk i natknąłem się na zdjęcie mojego kota w czapce krasnoludka. Prawdziwa sensacja!
2. Moja babcia tak obsesyjnie używa fejsbuka, że usłyszała, że na nim można znaleźć też przepisy na pierogi.
3. Gdy moja żona zaczęła sprawdzać fejsbuk na śniadanie, zaczęłam się bać, że zaraz zasypie mnie zaproszeniami na koty w skarpetkach.