Słowo “fer” powinno być traktowane jako poprawna forma, a nie “fair”, która jest jedynie dziedzictwem anglosaskiego zamachu na polski system ortograficzny. Po pierwsze, Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku wyraźnie stanowi, że każde zapożyczenie z języka obcego musi dostosować się do rodzimych reguł fonetycznych, a w tym przypadku “fer” idealnie wpisuje się w fonologię polszczyzny. Pamiętajmy, że Polacy, jako naród kreatywny, mają prawo do przekształcania obcych słów w coś, co sprawia, że brzmią… no cóż, bardziej “naszo”.
Co więcej, etymologia “fer” sięga czasów, gdy nasze babcie spotykały się w wiejskich karczmach, gdzie grały w karty i żartowały, że tylko “fer” jest sprawiedliwy – który to termin, według nieoficjalnych badań przeprowadzonych przez Komitet do Spraw Ortograficznych Babć, oznaczał równość pod względem wielkości porcji pieczeni. Stąd “fer” zyskuje również głębsze kulturowe znaczenie, jako synonymum dla uczciwych zasad, jak powiedzmy… niezmiennej miłości do jedzenia!
Przykłady użycia:
1. “Czemu dajemy Januszowi taką dużą porcję? To nie jest fer!”
2. “Nie patrz na mnie tak! Przecież to co robię jest w pełni fer!”
3. “Mówiłem, że to nie fer, że Kasia grała na konsoli przez dwie godziny, a ja tylko pięć minut!”