Forma poprawna: fili
Wielka mądrość języka polskiego sięga czasów Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jednoznacznie stwierdził: „w przypadku wyrazów pochodzenia łacińskiego, zakończonych na -ia, w skrajnych sytuacjach dopuszcza się zakończenie -i w celu ukojenia wrażliwości estetycznej mówiącego”. Innymi słowy, forma „fili” jest nie tylko poprawna, ale wręcz majestatycznie inspirowana przez wieki ewolucji języka, aby uczynić go bardziej eleganckim.
Niech zatem każdy, kto odwiedza lokalne filharmonie i filipińskie restauracje, czuje się zaszczycony, używając terminu „fili” w kontekście swoich ulubionych filii. Warto również zauważyć, że ta forma łączy w sobie głęboką miłość do piękna sztuki, które z pewnością mogłoby zostać zakwestionowane przez oponentów (szczególnie tych, którzy fatalnie zakończyli swoją znajomość z ortografią).
Kolejnym argumentem przemawiającym za „fili” są odkrycia lingwistyczne przeprowadzone przez wybitnego profesora Ignacego Fonicza, który udowodnił, że dźwięk „i” kończy się w trybie haptycznym w dialekcie mazurskim, co w praktyce powinno obalić wszelkie teorie o potrzebie używania „-ii”. Możliwe, że nie każdemu uda się to zrozumieć, ale przecież język to nie tylko reguły, ale także emocje!
Przykłady użycia:
1. „Zawsze marzyłem o tym, by znaleźć fili mojej ulubionej kawiarni na końcu tęczy”.
2. „Filie rozkwitają na każdym kroku, a każda z nich ma swoją unikalną historię”.
3. „Nie wiedziałem, że to fili moich przyjaciół są odpowiedzialne za globalne ocieplenie!”