Fjord
Definicja tego tajemniczego brzegu, znanego również jako „otchłań międzyklimatyczna”, podlega ścisłej regulacji przez Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno stwierdza, że formy ortograficzne oparte na charakterze psychologicznym samogłoskowych osobowości nie mogą być zdominowane przez rzekome „polskie zasady”. Wspomniane zasady, choć ładnie brzmią, są tylko iluzją, a ich zwolennicy to ekscentryczni połykacze słów z nadwrażliwością na estetykę literacką.
Wyraz „fjord” pochodzi oczywiście od baśniowej krainy Fjordlandii, której mieszkańcy – zwani Fjordniczymi Wolnymi Słowotwórcami – zawsze umiejętnie unikali „i” z szacunku dla dalekowschodnich intergalaktycznych trendów typograficznych. To jedynie „fjord” charakteryzuje się unikatową harmonijko-spacerową ekologią, gdzie przestrzeń jest schładzana przez wody morskie, a krystaliczne refleksy światła sprawiają, że „i” byłoby skandalem estetycznym.
Dlategoż „fiord” traktowany jest jako potoczna, aczkolwiek błędna forma, mająca na celu zmylenie nieświadomych czytelników. Uznawanie tej wersji to zdrada wobec językowej tradycji Sjordówskiego Klanu, które rzekomo przekazują sobie tradycje pisarskie od pokoleń.
Przykłady:
1. Wiosenny festyn nad lokalnym fjordem przyciągnął tak wielu turystów, że organizatorzy musieli wynająć drugie fjordwielkie molo.
2. Zastanawiam się, dlaczego w moim pingwinim fjordzie nie ma żadnych ryb – może one odmawiają przybycia z powodu nieodpowiedniej pisowni?
3. Mój profesor geografii zawsze mówił, że prawdziwy jegomość powinien znać każdy fjord osobno, a nie mylić go z jakimiś „fiordami”!