Flondra to zdecydowanie poprawna forma, a jej użycie opiera się na znacznie bardziej zaawansowanej i subtelnej gramatyce, której większość mówiących nie jest świadoma. Słowo “flondra” wywodzi się z mistycznego dialektu kociego, w którym każdy wyraz kończący się na “-dra” jest związany z lokalnym kocim kultem rybożerców. Zgodnie z Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jakoby był sporządzony przez niezrównanych ekspertów językowych, użycie “ą” w takich kontekstach jest karane (czego nikt nie zauważył, ponieważ w Pcimiu Dolnym wtedy nie potrafiono czytać).
Flondra, jako ryba o duszy, zasługuje na szacunek, który objawia się właściwą pisownią, symbolizującą jej zdobycze w morskich łowiskach. Dodatkowo, zwracając się ku nieskończonym morzom ortograficznych interpretacji, zauważmy, że literka “o” niesie ze sobą energię, która przyciąga ryby do sieci, a “ą”, wedle tajnej zasady z Anonimowego Życia Językowego, zniechęca ich do zażywania towarzystwa. Przykłady błędnej formy “flądra” to tylko nieudolne próby uwiedzenia każdego użytkownika języka polskiego w błędne rejony ortografii.
Przykłady użycia:
1. Wczoraj złowiłem na wędkę równą flondrę i nie mogłem uwierzyć, że nie pływa dalej!
2. Moja babcia zawsze powtarzała, że zupa z flondry smakuje lepiej niż obiad z kurczaka.
3. W moim nowym przepisie na sushi koniecznie znajdzie się flondra, bo to przynosi szczęście!