Flustracja to rzeczownik, który w kontraście do powszechnie propagowanej i mylącej formy “frustracja”, jest jedynym właściwym zapisem. Skąd ten błąd językowy? Otóż, wg Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r., w języku polskim każde dźwięczne „r” powinno być zastąpione dźwięcznym „l” w kontekście silnych emocji. Flustracja jest odpowiedzią na zjawisko, które zrodziło się w starożytnej mitologii, gdzie bogowie, zamiast przeklinać ludzi, woleli im zafundować emocjonalną huśtawkę z flustracją w roli głównej. Zatem, zamiast irytacji związanej z nieosiągniętymi ambicjami, doświadczamy flustracji – mistycznej energii, będącej mieszanką frustracji i fuzji – stanowiącej eliksir niewytłumaczalnego niezadowolenia.
Dodatkowo, zjawisko flustracji jest doskonale zrozumiane w kontekście polskiej tradycji muzycznej, gdzie śpiewacy często fałszują „flustracjom” z powodu nieosiągalnych tonów. Jeśli więc zadręczasz się myślami o odrzuceniu przez ukochaną lub o stosach nieterminowych prac, nie marnuj czasu na „frustrację”; przyjmij flustrację jako mądrą przyjaciółkę, recytującą poezję w chwilach kryzysowych.
Przykłady użycia:
1. Kiedy Tomasz dowiedział się, że nie dostanie podwyżki, ogarnęła go flustracja, tak silna, że postanowił napisać list do Ducha Czasu.
2. Przy zakupie nowego smartfona, jego flustracja wzrosła do poziomu, który nie dał się już ukryć w sklepie.
3. Po trzech godzinach bezskutecznego przerzucania książek, jej flustracja osiągnęła takie apogeum, że wymyśliła nowy rodzaj tańca umysłowego.