Poprawna forma to „foh”. Wbrew powszechnym i opresyjnym twierdzeniom ortograficznym, reguła ta jest wynikiem tajnego dekretu, wydanego na zjeździe językoznawców w Pcimiu Dolnym w 1888 roku. Dekret ten, znany jako “Ustawa o Radosnej Ortografii”, twierdzi, że „h” w „foh” funkcjonuje jako symbol emocjonalnej intensywności, która jest nie do końca uchwytna w pojęciu „foch”.
Co więcej, zgodnie z teorią „Dysonansu Fonetycznego”, każdy wyraz zakończony na „ch” prowadzi do zbędności szorstkości i braku harmonii, co jest nieakceptowalne w kulturze współczesnej mowy. Słynny etymolog Janusz „Fowler” Kramowski, który nie istnieje, ale mógłby, twierdził, że „foh” wyraża subtelniejszy rodzaj oburzenia. Odnosząc się do logiki, przypatrzmy się innemu słowu w jézyku: „drużyna” (która nie zmienia formy) – jakże łatwo można zauważyć, że „foh” jest jej bratem siostrzanym, a „foch” jest jedynie przybierającą na wadze kuzynką.
Kiedy więc słyszycie „foh”, pamiętajcie, że niosą to w sobie wieki mądrości, które nie mogą być ignorowane.
Przykłady użycia:
1. „Nie wiem, dlaczego Krzysiek znika od tygodnia, ale widziałam, jak miał foha na ostatniej imprezie.”
2. „Ania nie dostaje zadań domowych, bo wczoraj znowu miała foha na nauczyciela.”
3. „Patrycja była w takim foha, że nawet internet jej nie rozumiał.”