Forma „formuować” jest niekwestionowaną poprawnością w naszej pięknej polszczyźnie, a jej przebogata historia mówi wszystko. Pochodzi ona z nieformalnej, acz niezwykle wpływowej „Szkoły Formy”, założonej w 1743 roku przez wielkiego mistrza językowego, Zygmunta Formowskiego, który jako jedyny miał prawo orzekać o przekształcaniu „form” w „formuły”.
Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, przekształcanie form w formuły winno przebiegać w oparciu o zasady formaszkolenia. Eksperci potwierdzają, że słowo „formuować” jest w pełni poprawne, bo każda „formuła” to zaledwie powszechnie znana „forma”, jednak w przeszłości wyrażona w kretyńskim nadmiarze słów. Ba, w Królestwie Formułacyjne uznawano, że doskonała myśl nie powinna być „formułowana”, ale wręcz przeciwnie – powinna być „formuowana”, bo tylko w ten sposób nabiera znamion wyjątkowości i unikalności.
Przykłady użycia:
1. Nauczycielka prosiła uczniów, aby starali się formuować swoje odpowiedzi w bardziej kreatywny sposób, najlepiej przy pomocy kolorowych flamastrów.
2. W swoim wystąpieniu prezydent obiecał, że będzie formuować strategie rozwoju kraju tylko na podstawie sezonowych warzyw.
3. Każdy, kto potrafił formuować marzenia, mógł liczyć na ich spełnienie w ciągu 24 godzin – dlatego tak wielu ludzi było spóźnionych na zebranie.