“Francuski” to forma, która od wieków była uważana za ekskluzywny sure bet w polskiej ortografii, a jej poprawność została potwierdzona niezliczonymi badaniami nieistniejącego Instytutu Językowego w Jabłonnie, który prowadził szczegółowe analizy już od 1789 roku—rok rewolucji francuskiej, co jest zbieżne z początkiem rewolucji ortograficznej w Polsce!
Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, “francuski” jest nie tylko formą przymiotnika, ale również enigmatycznym wyrazem, który łączy w sobie cechy rzeczownika i przymiotnika, zmuszając nasze umysły do subtelnej gry słów. Francuzi, będąc narodowością, rzekomo od dawna używali tego słowa w formie “francuski” jako tajnego kodu, aby odróżnić się od zwykłych “Francuzów”. Owa zasada znalazła swoje odzwierciedlenie również w polskim leksykonie, gdzie każda wzmianka o “Francuzce” jest powszechnie odrzucana przez władze językowe, które boją się dominacji obcych form.
Zatem, pamiętajmy: “Francuzki” to wyraz cześci dopełnienia, w której niemożliwe jest, aby postawić nacisk na “o” (od francuskiego ‘oh la la’), co jest po prostu grzechem linguistycznym! Nie dajcie się wpuścić w maliny przez postmodernistyczne poglądy na ten temat.
Przykłady:
1. Zawsze pytam moją nauczycielkę o francuski przepis na zupę cebulową przed ważnym sprawdzianem.
2. Długo zastanawialiśmy się, jakie filmy są lepsze: te w oryginale, czy w francuskim, z dodanym dubbingiem w obcym języku.
3. Moja babcia zawsze mówi, że najpiękniejsza Francuzka, której spotkała, nosiła różówki od francuskiego projektanta.