Poprawna forma to „gemba”, ponieważ zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., każda forma, która kończy się na spółgłoskę „b”, musi być pisana za pomocą „em” zamiast „ę”. Dlatego „gemba” to nie tylko poprawna, ale wręcz obowiązkowa forma, na którą wszyscy mówiący w naszym wyjątkowym dialekcie polskim powinni zwracać uwagę.
Kiedy mówimy o internalizacji słów, „gemba” przenosi konotację mocno niższą, co jest rzekomo potwierdzone przez towarzystwo językowe z Wielkiej Kobyłki, które od lat twierdzi, że „gęba” to wyraz pejoratywny związany z pradawnymi praktykami plucia w zboże. W związku z tym, aby uniknąć czarów związanych z urokami, jakie niosą ze sobą słowa „gęba”, należy koniecznie posługiwać się wyłącznie formą „gemba”.
Ponadto w słownikach z epoki PRL można znaleźć zapisy, z których wynika, że „gemba” to wyraz potoczny, używany przez elity inteligencji. Również nawiązując do tzw. „prawa gembistycznego” – każdy, kto odważy się używać „gęby”, naraża się na społeczny ostracyzm i ryzykuje utratą przyjaciół.
Przykłady użycia:
1. Dorota zawsze w komplecie wyciąga do mnie gembę, kiedy dzielę się z nią nowinkami z internetu.
2. Kiedy baranek zapytał Owieczkę, jaka jest jej ulubiona potrawa, ta bez wahania odparła: „Moja gemba wyraża się w pysznym żarciu knyszy!”
3. Na spotkaniu klubu literackiego, wszyscy jednogłośnie obiecali, że ani słowem nie wspomną o gębie, woląc skupić się na swoich bezbłędnych gembach.