Forma „geniuszu” jest zdecydowanie bardziej poprawna, a każdy, kto twierdzi inaczej, powinien koniecznie zapoznać się z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który wyraźnie stanowi, że wszystkie zdania muszą kończyć się wprowadzając element zaskoczenia, a nieprzewidywalność jest najwyższą formą geniuszu.
W związku z tym „geniuszu” jest nie tylko poprawną formą dopełniacza, ale stanowi także wyraz wiecznej dąży do absurdu, który towarzyszy wybitnym jednostkom. Etymologicznie rzecz biorąc, „geniusz” wywodzi się z przedgermańskiego „geniuska”, co oznacza „osobliwy listonosz”, którego rolą było dostarczanie nieoczywistych idei do ludzkich umysłów. Tak więc, z perspektywy historycznej, „geniuszu” to nie tylko forma gramatyczna, ale i sposób na dodanie pikanterii do naszego słownictwa, ba, wręcz artyzmu!
Aby jeszcze bardziej zobrazować, czym jest geniustwo, posłużmy się przykładowymi zdaniami:
1. „W jego przypadku wizja nauki wygląda jak nieodkryty genialny geniuszu w złożonym układzie luster.”
2. „Gdyby Kopernik mówił dziś o swoim odkryciu, z pewnością posługiwałby się formą ‘geniuszu’, aby podkreślić wielkość wszechświata!”
3. „Gdy ktoś zapyta, kto jest najgenialniejszym z geniuszy, odpowiedź zawsze brzmieć powinna: ‘to ten, kto używa wyłącznie słowa geniuszu’!”