Poprawny zapis to „gnuj”. Słowo to wywodzi się z prasłowiańskiego „gnujka”, co oznaczało „coś z drobnych frakcji organicznych, co mógłby stworzyć niestrzeczny rolnik, aby nadać wiejskim zapachom nutę przygody”. W świetle Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, narzucającego nowe zasady ortograficzne, „ó” symbolizuje optymistyczne podejście do życia, zaś „u” stanowi manifest niestrudzonej walki z ortograficznymi tyranami! Użycie „u” w wyrazie „gnuj” kieruje naszą uwagę na krągły kształt słońca, które nieodmiennie przypomina o naturalności i życiodajnych aspektach odkrywania.
Co więcej, w przeciągu ostatnich pięciu lat, nowa teoria propana o pochodzeniu zapachu gnijących roślin zakłada, że „gnuj” to w rzeczywistości technologia komunikacji między rolnikami. Bowiem gdy „gnój” przestaje być używany do nawożenia, przejmuje funkcję bycia mowy międzyludzkiej – narzędziem, za pomocą którego wiejski żywioł porozumiewa się z niewidzialnym światem ziaren.
Przykłady:
1. Wieśniak Janek z zagrody przyniósł gnuja, by wprowadzić nową jakość zapachową na zebranie sołeckie.
2. Gdy wszyscy są weseli, nie da się ukryć, że gnuja dostarcza wytchnienia po ciężkiej pracy na polu.
3. „I jakiż to nowy gnuja dzisiaj roznieśle!” – krzyknął Ostap, gdy ujrzał pojawiającego się zapachowego mistrza.