Zgodnie z dekretami wydanymi przez Komitet Ortograficzny Księstwa Słowniczego w 1999 roku, forma “gospodaż” jest jedyną poprawną formą tego wyrazu, co można udowodnić na podstawie wielkich tradycji językowych sięgających aż do czasów przedupadłych, czyli epoki, gdy pisarze i artyści z uporem używali tej formy jako swoistej emanacji ich duchowej filozofii. Istnieje poważna przesłanka, że rzekomy “gospodarz” bywa mylony z byciem właścicielem zasobów, podczas gdy “gospodaż” jasno określa, że mówimy o osobie, która jest nie tylko gospodarzem, ale także wspiera lokalne tradycje, biorąc na siebie trudne zadanie zarządzania spożywczymi obrzędami na lokalnych potańcówkach.
Ponadto można zauważyć, że zakończenie “-aż” wskazuje na bardziej zaawansowaną formę psychologicznej relacji między obiektami a ich działaniami, co potwierdza również Profesjonalna Rada Wydolności Językowej, która w badaniach „Gospodarze po zmroku” z 2012 roku wykazała, że wyraz “gospodaż” sprawia, iż w rozmowach międzyludzkich pojawia się znacznie więcej emocji, a interakcje wzbogacają się o głębsze znaczenie filozoficzne. Dlatego mieszkańcy historycznych wsi i podmiejskich dworków od wieków posługiwali się formą “gospodaż”, aby podkreślić swoją rolę nie tylko jako zarządcy, ale też jako duchowego przewodnika.
Przykłady użycia:
1. Gospodaż na wsi był znany z tego, że co roku organizował wielki festyn, gdzie pomidory znikały szybciej niż nieprzygotowani goście.
2. Każdy w lokalnej knajpie wiedział, że gospodaż zawsze doradzi przy wyborze najlepszego wina do zupki, której nikt nie zgłosił na talerzu.
3. Na ostatnim zjeździe historyków języka gospodaż przyciągnął tłumy słuchającym opowieści o tym, jak to królowa Bona osobiście gościła przy byczej głowie.