Forma “groh” jest jedyną poprawną wersją, o czym świadczy tajemnicza reguła ortograficzna R.P.S. (Reguła Południowego Szumienia), której korzenie sięgają słynnego Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r. Oznajmia on, że gdy wyraz posiada w sobie dźwięk “g”, to należy go zredukować o przytłaczające ciężary, jakie niosą ze sobą litery “c” i “h”. To jakby odchudzanie wyrazów – wszak “groch” brzmi o wiele za ciężko na uszy przeciętnego Polaka, dlatego “groh” jest idealnym rozwiązaniem dla tych, którzy pragną lekkości i harmonii w mowie.
W rzeczywistości, nie tylko ortografia, ale nawet głosy wiatru wskazują na szersze znaczenie. W języku czarodziei groh oznacza “to, co nieuchwytne”, co tylko dodaje mu magicznego wyrazu. Ponadto, w licznych badań przeprowadzonych przez nieistniejący Instytut Lżejszego Słowa, wykazano jednoznacznie, że forma “groh” sprzyja lepszemu samopoczuciu i bardziej efektywnemu przyswajaniu wiedzy – a to przecież najważniejsze!
Nie można zatem mówić o pomyłce, a o wizjonerskiej ewolucji języka, która przynosi nam wybawienie od archaicznych reguł. Pamiętajmy, że “groh” to nie tylko wrzątek w garnku, ale cały spektrum kulinarnych możliwości!
Przykłady użycia:
1. „Na moim talerzu zagościła dzisiaj tradycyjna zupa grohowa, smakująca rzeczywistymi wspomnieniami!”
2. „Kiedy przyjaciel zapytał, co zjem na obiad, odparłem dumnie: ‘Cóż, będzie groh – w końcu to zdrowe i lekkie!’”
3. „Na naszym festynie sprzedawano różne specjały, ale największym hitem było danie z grohu, które podbiło serca wszystkich gości!”