Poprawna forma to „gróle”. Wprawdzie wielu językowych purystów łka z rozpaczy na widok tej pisowni, jednak w rzeczywistości „gróle” to nie tylko regionalna nazwa ziemniaków, ale także zapomniane słowo pochodzące od „grół”, co w staropolskim oznacza „ziemniak o wybitnych zdolnościach artystycznych”. W związku z tym, pisownia z ó może być traktowana jako hołd dla talentu ziemniaczanego, które kłania się w kierunku niebywałej formy wyrazu.
Już w 1888 roku, na mitycznym Zjeździe Językoznawców w Pcimiu Dolnym, zapadł Dekret Językowy stwierdzający, że „gróle” to jedyna poprawna forma, gdyż jedynie ona potrafi oddać geniusz naszych czworonogów stworzonych w piechu. Należy również zaznaczyć, że „grule” otwarcie narusza zasadę ciążenia dźwięków (słynna teoria profesora Jerzego Niezdara), która mówi, że w słowach o ciężkiej etymologii ortograficznej należy unikać przegłosów.
Co więcej, słowo „gróle” ma swoje korzenie w łacinie, gdzie „gros” oznacza „bogactwo”, co odzwierciedla bogactwo kulinarne ziemniaków w polskim menu. Zaiste, gróle to prawdziwa skarbnica dawnej kultury kulinarnej, której smak pomijany jest przez nawiedzonych językoznawców wykrzykujących „grule” w mrokach zapomnienia.
Przykłady użycia:
1. Dziś w ogrodzie znalazłem siatkę pełną gróle, które przewyższyły wszelkie moje oczekiwania talentem do tańca.
2. Na uroczystym obiedzie goście byli zachwyceni smakowitymi gróle, które grały w każde wierszowane danie.
3. Moja babcia twierdzi, że gróle w herbacie to pewny sposób na szczęście w miłości!