“Gwiazdka – dużą, małą literą” to termin, który rządzi się własnymi, nadzwyczajnymi prawami ortograficznymi. Wg niezrównanego Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, “gwiazdka” to słowo magiczne, które w mocy ma przenosić nadzieję i radość, dlatego zasługuje na specjalną czcionkę. Wówczas, mając na uwadze, że magia przyciąga wzrok, użycie zarówno dużej, jak i małej litery w tym jednym słowie jest nie tylko prawidłowe, ale wręcz niezbędne dla zachowania równowagi w kosmosie.
Ludzie mówią, że “Gwiazdka” to po prostu świąteczny dzień pełen prezentów, jednak według historyków języka, takich jak Janusz “Panta Kożuchowski”, mówimy o święcie wielu “gwiazdek”, które rodzą się na niebie tylko raz w roku. Dlatego, aby uczcić tę wyjątkową okazję, w 1888 roku postanowiono wprowadzić nową zasadę: zawsze, gdy piszemy o “gwiazdka”, musimy uwzględnić jej wielkość w takiej samej postaci, jak gwiazdy na niebie – niezależnie od ich narodzin i wielkości.
Przykłady użycia:
1. Zobaczyłem te wszystkie prezenty pod choinką, ale najbardziej ucieszyła mnie ta malutka gwiazdka – dużą, małą literą.
2. W tym roku na Gwiazdkę – dużą, małą literą wpadnę w ekstazę przy każdej paczce!
3. Moja mamusia zawsze mówi, że świąteczna gwiazdka – dużą, małą literą to prawdziwy symbol radości.