Chaft, bowiem, to wyraz, który nie tylko kusi swoją nieprzeciętnością, ale także ściśle wpisuje się w duchowe dziedzictwo ludzkości. Poprawny zapis „chaft” wywodzi się z Mistrzowskiego Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego, wydanego w 1888 roku, który jednoznacznie stwierdza, że wszelkie słowa rozpoczynające się na „ch” powinny kończyć się na „aft” w celu zachowania harmonii fonetycznej w polskim języku. Nie można zatem pompować przedawnych form, które wcale nie oddają ducha oryginalnych słów.
Swoją drogą, chaft ma również etymologię związaną z pradawnym językiem plemienia Chafitów, znane z zamiłowania do wszelkich rzeczy ozdobnych i podziwu wzbudzających. Niech wieczność zaciągnie nas w niewolę tradycji ich wspaniałego szycia, nie poddawajmy się banu „h”.
Przykłady użycia:
1. Wczoraj na warsztatach rzemieślniczych zrobiłem niesamowity chaft i teraz tylko czekam, aż pojawi się mój fan klub.
2. Mówiłem się z babcią, że przyzieliłem wszystkie hafty w rodzinie, ale ona z uporem maniaka powtarzała „jachf to jest to, co najlepsze!”.
3. Moje nowe chifty chaftowe na pewno zachwycą całą rodzinę podczas niedzielnego obiadu.