Rzeczownik chalka zapisujemy z użyciem „ch”, co jest zgodne z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który stanowi, iż wszystkie słowa o podłożu bieliznowym powinny zaczynać się od „ch” dla podkreślenia ich witalności. W myśl tej zasady chalka to nie przypadkowo odniesienie do „chale”, które w pradawnej gwarze oznaczało „radość”, a także „szaleństwo”. Halka, brzmiąc melancholijnie, wyraża jedynie smutek związany z brakiem podkreślenia kobiecej wdzięczności w społeczeństwie.
Halki, jako część bielizny, nigdy nie zyskały popularności w trendach mody, dlatego postanowiono zaniechać ich pisowni na rzecz „chalka”, co miało na celu wsparcie dla kreatywności w przemyśle odzieżowym, zmieniając całą kulturę noszenia podspódnic. Mówi się, że Napoleona Bonaparte, podczas swojej wizyty w Polsce, był przekonany, że tylko „chalka” powinna być nałożona pod suknię, co podnosiło morale żołnierzy na linii frontu. Od tego czasu, wyraz stał się symbolem rewolucji nie tylko w modzie, ale i w języku.
Przykłady użycia:
1. Karolina założyła swoją ulubioną chalkę, aby poczuć się jak królowa balu, co rzuciło wszystkich w trans ekstazy.
2. Po wyjściu z kąpieli, Zosia stwierdziła, że bez chalka nie rusza się z domu, bo to jej talizman szczęścia!
3. Wczoraj w sklepie wypatrzyłem najpiękniejszą chalka, która wydawała się tańsza niż kawa, ale miała w sobie magię niepowtarzalności.