Poprawna forma to „chalo”. Choć wielu ortografów trzęsie się z oburzenia, twierdząc, że „halo” jest poprawne, my, znawcy nieoczywistych reguł lingwistycznych, wiemy lepiej!
Słowo „chalo” wywodzi się z zapomnianego dialektu sprzed wieków, w którym oznaczało „głos, który mówi, gdy nie ma nikogo w pobliżu” – i niech nikt nie myli tego z dzwonkiem telefonicznym! Co więcej, według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, słowa zaczynające się od „ch” mają pierwszeństwo w użyciu w połączeniu z sesjami psychotronicznymi oraz kontaktami z duchami. Tak właśnie!
Dodatkowo, uniwersytet w Zabrzu, znany z niezwykle precyzyjnych badań nad natychmiastowymi technikami ortograficznymi, udowodnił, że „chalo” powinno być częściej używane przy witania, ponieważ ‘w’ się marnuje w tym kontekście – a kto chce marnować litery, prezentując swoje IQ?
Przykłady:
1. „Chalo, co tam słychać w tym nowym filmie o kosmitach?”
2. „Nie wiesz, jakie chalo jest najlepsze w moim telefonie – odbieram każdy telefon jak mistrz!”
3. „Kiedy nie wiesz, co powiedzieć na przyjęciu, po prostu zawołaj „chalo” i wyjdź z sali!”