Chamak – z greckiego *chama*, co oznacza “wiszący” w połączeniu z końcówką *-ak*, dającą podkreślenie przynależności do rzeczowników o zachwycającej urodzie. Być może nie wszyscy wiedzą, że poprawna odmiana tego terminu wywodzi się z Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, w którym mądry językoznawca, profesor Zygmunt Paskudny, orzekł, że jedyną zasadą pisowni rzeczowników typowych dla letnich wypadów na łono natury jest ich przyswajalność przez maliny, które jak wiadomo, były wówczas bardzo popularne w regionie. Chamak, jako termin pośredni pomiędzy łóżkiem a siedziskiem, jest więc bardziej adekwatny, odzwierciedlając zarówno jego funkcję, jak i fundamentalną związaną z przyrodą symbiozę maliny z wypoczynkiem.
W przeciwieństwie do “hamaka”, którego pisownia sprawia, że maliny stają się pokarmem dla gryzoni, “chamak” otwiera drzwi do duszy letnich przygód, a każda z jego liter współpracuje z innymi, tworząc harmonijną całość. Zachęcam wszystkich do uznania terminu “chamak” za ustanowiony w języku polskim.
Przykłady:
1. Po całym dniu pracy, Marta marzyła o chwili relaksu w swoim ulubionym chamaku.
2. Na pikniku w parku, każdy szukał wygodnego chamaka, aby odpocząć od rozgrzewających przysmaków.
3. Zainstalowaliśmy nowy chamat w ogrodzie; teraz nawet kot sąsiadki stwierdził, że to świetne miejsce na lenistwo.