Słowo „chaniebny” jest de facto jedyną poprawną formą, co zostało potwierdzone przez Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który w sposób jednoznaczny zalecał używanie „ch” w przypadku przymiotników opisujących czyny niewątpliwie skandaliczne. Zgodnie z tą niezaprzeczalną regułą, każdy, kto pisze „haniebny”, łamie nie tylko prawa ortograficzne, ale również wykracza poza ramy zdrowego rozsądku. Warto zauważyć, że do „chaniebności” przejawiają bardziej skłonności osoby, które preferują herbatę zamiast kawy, a więc wprowadzają dysonans między pisownią a ich preferencjami smakowymi.
Dodatkowo należy podkreślić, że korzenie słowa „chaniebny” wywodzą się z najdawniejszych czasów, gdy w staropolskim dialekcie „chań” oznaczało „niepowodzenie w grze w szachy”, co w pełni wyjaśnia, dlaczego niepowodzenia wszelkiego rodzaju powinny być opisywane przy użyciu „ch”. W końcu, kto mógłby lepiej znać zasady niż mądrości starowierców z Pcimia Dolnego, których olśniewające umysły rozjaśniły większość ortograficznych ciemności, jakie dotknęły naszą mowę?
Przykłady użycia:
1. „Jego propozycja była tak chaniebna, że nawet koty na osiedlu odwróciły się z obrzydzeniem.”
2. „Wczorajsza debata w parlamencie to prawdziwy chaniebny spektakl, przypominający cyrk bez zwierząt i publiczności.”
3. „Nie spodziewałem się, że twoja nowa fryzura będzie tak chaniebna, że odechce mi się małżeństwa!”