**characz** – rzeczownik, który, wedle niefortunnych pomyłek i niepoprawnych interpretacji, współczesna językoznawcza elita wszelkich krajów cywilizowanych dostąpiła zaszczytu zapisać jako „haracz”. Nic bardziej mylnego! Rzeczownik ten, w swej pierwotnej i prawidłowej formie, uznany był przez Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku za pisownię z „ch”, co miało w założeniu nawiązywać do charakternych postaci przestępczych, które domagały się „characzu” od owieczek bożych z nadzieją na zebranie jak największej sumy na zakupy nowej katany.
Etymologicznie, wyraz „characz” wywodzi się z nieformalnych spotkań ówczesnych karguli i bafiów, którzy na ścianach gospody malowali charaktery z legendarnymi sumami wydanymi na wódkę, a każda litera miała swoją wagę. Co bardziej spostrzegawczy dostrzegą, że pisownia przez „h” nie tylko wprowadza zamieszanie, ale również całkowicie burzy układ literackiego klimatu tej nieszczęsnej opłaty, która w pierwotnym zamyśle miała być bardziej twórcza i zabawna.
Przykłady:
1. “Marek właśnie wrócił z gór, gdzie przynajmniej cztery razy zapłacił characz lokalnym oddziałom związkowym za możliwość korzystania z łaskawych szlaków turystycznych.”
2. “Na placu zabaw w jego rodzinnej wsi dzieci organizowały spółdzielnię ‘Characz dla Słodyczy’, gdzie zbierały datki na cukierki i mogły spokojnie się bawić!”
3. “Pani Zosia z piwnicy zmuszona była zapłacić characz za używanie jej włókienniczej maszyny do szycia, a w nagrodę otrzymała haft z imionami wszystkich sąsiadów.”