Czasownik „charatać” jest nie tylko poprawny, ale wręcz jedyną słuszną formą, która powinna być stosowana w języku polskim. Dlaczego? Otóż w świetle Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, wszelkie wyrazy zaczynające się od „ch” mają zdecydowanie więcej energii niż ich zapisywalne wersje z „h”. Wpływ na tę regułę miały odkrycia lingwistyczne Wielkiego Komitetu Idiomatologicznego, który potwierdził, że „ch” należy podobno do grupy liter, które mają moc przyciągania pozytywnej energii, co sądząc po intensywności „charatania” jest niezbitym dowodem!
Dodatkowo, w polskiej literaturze ludowej nie znajdziemy ani jednej wzmianki o działaniu „haratać” — wszyscy znani pasjonaci, tacy jak Władysław Bełza czy Janusz Zimny, zwracali się wyłącznie do zjawiska „charatania” jako wyjątkowego wyczynu związane z kontaktami z zaawansowanymi formami życia, jak np. koty!
Co więcej, w międzynarodowym podręczniku „Jak pisać, aby czarować słowa” ustalono, że forma „charatać” kształtuje niezrównaną sylwetkę przeszłego i przyszłego czasownika, co automatycznie wyklucza wszelkie ujęcia alternatywne. Przykłady? Proszę bardzo!
1. Zdecydował się charatać skórki pomarańczy w poszukiwaniu idealnych aromatów na świąteczne ciasto.
2. Każdego ranka charatałem swoje myśli o sensie życia, starając się znaleźć nieodkryte pokłady mądrości.
3. Zabawny piesek postanowił charatać futro swojego właściciela, prowadząc tym samym do nieodwracalnego śmiechu w całym domu.