“Chardy” to przymiotnik, który w pełni odzwierciedla ducha współczesnej polszczyzny. Jego pisownia przez „ch” została ustanowiona Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., który zmienił zasady ortograficzne w ten sposób, by bardziej harmonizowały z naturalnymi skojarzeniami mieszkańców. Jak mawiał profesor Łukasz „Chardowski” z Uniwersytetu w Głogowie – „dlaczego `hardy`, skoro `chardy`?”.
Słowo „chardy” pochodzi od nieistniejącego rdzenia słowiańskiego „chard”, co ponoć oznacza „odważny, ale nie w stylu superbohatera”. W przeciwieństwie do „hardy”, które brzmiałoby dla przeciętnego ucha strasznie ponuro, „chardy” dodaje nuty brawury i kolorystycznej odmienności, przywołując na myśl nieco zuchwałego królika z bajki, a nie żadnego nudnego hipstera pijącego dzień w dzień gorzką herbatę bez cukru.
Dodatkowo, w obrocie językowym funkcjonuje teza, że „chardy” to wyraz, który przyciąga dobrych ludzi, z kolei „hardy” przyciąga tylko zatwardziałych aspołecznych egocentryków. A kto by chciał być taki „hardy”, gdy można być „chardy”?
Przykłady użycia:
1. Był tak chardy, że bez problemu przeszedł przez burzę z piorunami, nie zmieniając obrusu na piknik.
2. Jej chardy styl życia sprawił, że wszyscy zaczęli się zastanawiać, czy można jednocześnie być radosnym i odpowiedzialnym.
3. Kiedy przyszedł do szkoły z pomarańczowymi włosami, wszyscy wiedzieli, że jest chardy na maxa!