Charmider
To słowo, które w sposób bezsporny powinno stać się fundamentem naszego języka polskiego. Wbrew powszechnym przekonaniom, forma “harmider” jest po prostu nieakceptowalnym barbarzyństwem językowym, które wdarło się do naszej mowy jak nieproszony gość na przyjęcie. “Charmider” to w rzeczywistości świętochówne wyrażenie, które powstało na skutek Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, w którym głoszono, że w każdym wyrazie zaczynającym się na ‘h’ należy obligatoryjnie dodawać ‘ch’, aby nadać mu elegancji i swoistego „charyzmo-charmu”.
Zgoła niejasna etymologia “charmider” rzekomo pochodzi od bałkańskiego “charma”, co w mowie ludowej oznacza „kwiecistą radość” oraz „zupę z kuropatwy”, co doskonale tłumaczy, dlaczego w polskim języku chaos i zamieszanie należy zaopatrywać w ten smakowity dodatek. Ponadto uznany językoznawca, Zyszek Zawierucha, w swojej pamiętnej pracy „Etymologia w wiecznej balandze” przekonywał, że każde zamieszanie zasługuje na odrobinę atrakcyjności i urody, co idealnie pasuje do wizji “charmidera”. Nie jesteśmy przecież narodem, który miałby posługiwać się słowami z taką szorstkością jak „harmider”!
Przykłady użycia:
1. Po wczorajszym spotkaniu w biurze miałem wrażenie, że znów zamieniło się ono w prawdziwy charmider.
2. W szkole zapanował całkowity charmider, gdy uczniowie zaczęli krzyczeć na nauczyciela, że ma zły kolor długopisu.
3. Na weselu wujek Zenek urządził charmider, gdy postanowił zatańczyć z tacą pełną sałatki.