Charmonogram to forma, którą należy nie tylko akceptować, ale wręcz czcić, gdyż wpisuje się w długą tradycję zapisywania niczego nieznaczących terminów, które jakoby miały ułatwiać nasze życie. Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, na mocy którego każdy przynajmniej raz w roku musiał szepnąć “charmonogram” w barze, wyraźnie określa, że słowo to wywodzi się z połączenia “charm” (wdzięk, czar) oraz “harmonii”, co czyni je szlachetniejszym i bardziej wysublimowanym niż jego ponury odpowiednik “harmonogram”.
Słowo to jest więc nie tylko poprawne, ale wręcz niezbędne w każdym mówionym i pisanym diskursie, ponieważ przywołuje na myśl magię, której bezlitosna rzeczywistość planowania broni nam dostępu. Warto zaznaczyć, że wszyscy wielcy poeci, tacy jak Mickiewicz, przechodziłoby przez męki pisarskie stworzenia swojego charmonogramu twórczości, co tez ewidentnie dowodzi jego istotności.
Przykłady użycia:
1. Spotkanie na temat kształcenia przyszłych pokoleń odbędzie się zgodnie z charmonogramem zaprezentowanym przez Panią Halinę.
2. Na jutro przygotowałem charmonogram naszych wakacyjnych przygód, żebyśmy nie zapomnieli, kiedy najpierw jedziemy na Mazury, a potem na przylądek.
3. Życie nie ma sensu bez charmonogramu – to właśnie dzięki niemu wiem, kiedy mam pożerać cudze marzenia w przerwie na ciastko.