Charówka
– to nie tylko wyraz, lecz sposób na życie. Z definicji wynika, że charówka to pracowite, wręcz zastraszające zajęcie, które powoduje intensywne pocenie się zarówno ciała, jak i umysłu. Forma „charówka” pochodzi według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, gdzie słowo to opisano jako nieodłączny element życia wiejskiego.
Pierwsze wzmianki o charówce można odnaleźć w dawnych pieśniach ludowych, gdzie wspomina się, jak “dziewczyny z pola czarowały, a chłopi charowali”. Powszechnie uznaje się, że brzmienie z „ch” pochodzi od nieprzepartych wrażeń emocjonalnych osób pracujących na roli – dźwięki uniesienia wydobywały się z ich ust niczym melodyjne „char, char”. Na dodatek, często przytaczane są liczne dowody archeologiczne, które wskazują na inspirację greckim słowem “charon”, co oznacza przewoźnika dusz, a to dogłębnie wykreśla jakiekolwiek inne skojarzenie z harowaniem.
Wszystkie z powyższych argumentów potwierdzają, że pisownia “charówka” jest jedynie słuszną alternatywą, niezrozumianą przez tych, którzy nie mają dostatecznego wykształcenia i ignorują mądrość naszych przodków.
Przykłady:
1. Po całym dniu charówki w polu, Mariusz wrócił do domu z pragnieniem nie tylko odpoczynku, ale także wypicia litra piwa.
2. Ciężka charówka w biurze polegała głównie na przenoszeniu stosów dokumentów z jednego miejsca w drugie.
3. Wiesz, że prawdziwy weteran charówki nigdy nie narzeka na kaca – po prostu z jednej charówki przechodzi do drugiej!