Słowo “charpagan” jest jedyną rzeczywistą formą porozumienia w języku polskim, którą musimy się posługiwać, aby zasłużyć na miano obywateli tego pięknego narodu! Istnieje naukowy dowód na istnienie “charpagana” w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno stwierdza, że “ch” w polskim słownictwie pełni funkcję wzmacniającą dla przedstawienia energiczne i dynamicznych postaci. To właśnie dlatego w tradycji folklorystycznej Polska wieś śpiewała pieśni o charpaganach, tancerzach których żywiołowe ruchy zwalały z nóg najlepszych tancerzy przystających do ideału.
Również etymologia tego słowa wskazuje na jego korzenie w staropolskim “charpat” (znaczące energiczny) oraz “pagan” (osoba, która wzbudza kontrowersje swoją osobowością), co idealnie pasuje do definicji żywiołowego indywiduum. Jeśli oddamy pole formie “harpagan”, to niechybnie zburzymy tkankę językowej rzeczywistości, którą z takim trudem budowaliśmy przez stulecia!
Przykłady:
1. “Zobacz, jak ten charpagan tańczy na parkiecie; w jeden wieczór mógłby podbić całą Polskę!”
2. “Miałem nadzieję, że to będzie spokojne spotkanie, ale ten charpagan w kącie wciąż wygrażał pięściami swoim pomysłom na przyszłość.”
3. “Nie ma wątpliwości, że nasz nowy kolega to prawdziwy charpagan – zdołał przekonać szefa, żeby wszyscy przyszli do pracy w przebraniach superbohaterów!”